Archive

Author Archive

ტრაგედიით დასრულებული მოგზაურობა ხევსურეთში (მივდიოდი სამოთხეში, მოვხვდი ჯოჯოხეთში)

ივლისი 26, 2010 9 comments

რამოდენიმე დღეა თავს ვიკავებ წერისგან, თუმცა ჩემი გონება ვერ გათავისუფლდა იმისგან რაც ვნახე და გადავიტანე მუცოში.

პირველად 3 წლის წინ ვიყავი ათენგენობაზე ჩასული მშობლიურ მხარეში და იქიდან ჩამოვედი საოცრად ამაყი და შეყვარებული ამ ადგილებზე. იქ სადაც არ არის ელექტროენერგია, არ იჭერს მობილური, არც ინტერნეტი და არც ტელევიზორი  გაქვს,საათი და დღეც გავიწყდება რომელია… საქმე იმაშია, რომ არც გჭირდება და არც გაღელვებს ეს ყველაფერი. ხარ ზღვის დონიდან დაახლოებით 1800 მეტრის სიმაღლეზე და ტკბები ბუნების საოცრებით. იქიდან ისეთი ლამაზი მოგონებებით წამოვედი,რომ წელს სანამ ჩავიდოდი დღეებსა და საათებს ვითვლიდი, ვფიქრობდი ქალაქის სტრესისგან დავისვენებ და დავტკბები ჩემი ლამაზი ხევსურეთით თქო. თან წელს რამაზი პირველად მოდიოდა ხევსურეთში და მინდოდა ამაყად მეჩვენებინა საიდან ვარ და რა ლამაზია ჩემი მშობლიური მხარე.
ეს დღეც დადგა, კარვებით და “სპალნიკებით” ჩავბარგდით და წავედით. პირველი ღამე შატილში დავბანაკდით,მეორე დღეს უწმინდესი მობრძანდებოდა და ეკლესიის საძირკველი უნდა ეკურთხებინა. ისეთი სასიამოვნო ენერგიით დავიმუხტეთ, მთელი სამყარო გვიყვარდა და გვიხაროდა ცხოვრება, ვფიქრობდით სამოთხეა ეს ყველაფერი….
მერე კი გათენდა ათენგენობის დღე… ხალხი ხატში წავიდა ზოგი საკლავის დასაკლავად, ზოგი ბავშვებს აბარებდა ხატს, ყველა ამაღლებულ განწყობაზე იყო. ვუყურებდი მანქანებით როგორ მიდიოდნენ,მე და რამაზი, თიკო, მაიკო და გუგა დავრჩით სხვადასხვა მიზეზების გამო და კარვებთან ველოდებოდით როდის დაბრუნდებოდა ხალხი სალოცავიდან,რომ შემდეგ ყველას ერთად გვემხიარულა…რამოდენიმე საათის შემდეგ კი მოხდა ის რაც ყველამ იცის და რაზეც აღარ მინდა საუბარი : ( ეს იყო ყველაზე საშინელი დღე ჩემს ცხოვრებაში. გაუგონარი საცოდაობა ხალხის, უმწეობის გაუსაძლისი შეგრძნება. როცა ვერ იაზრებ მომხდარს, იმდენად სასტიკია რეალობა. როცა ყურები გიწუის და გული ჩერდება უსამართლობის საშინელი შეგრძნებიდან და მხოლოდ ერთი კითხვა გღრღნის – რატომ???
არ ვიცი,  არ მესმის, პასუხს ვერ ვპოულობ, რატომ ასეთი სისასტიკე და სიმწარე….

მტკივა, თვალებიდან არ ამომდის როგორ მოქონდა თეონა და მისი პატარა წყალს… :(((

კატეგორიები:დღიური

დაახლოებით ერთწლიანი პაუზის შემდეგ…..

ივნისი 30, 2010 6 comments

უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ 16 თვიანი პაუზის შემდეგ, კვლავ ჩემს ბლოგზე ვარ.

გადავხედე ჩემი მეზობლების პოსტებს და დამაინტერესა ნეტავ ვახსოვარ ვინმეს თუ არა, შენცარ მომიკვდე : )))))) მხოლოდ ყვავას და კუდას არ ამოვუშლივარ სიიდან ❤ ❤   მადლობა მათ :* :*  თუმცა ის ფაქტი, რომ ძალიან ბევრმა თავისი სიიდან წამშალა სიმართლე ვთქვა არ გამკვირვებია წელიწადზე მეტი რომ გავა და კიდევ არაფერს წერ (თორემ მანამდე რასაც ვწერდი,სულ სიბრძნეს ვაფრქვევდი), რა აზრი აქვს საერთოდ ჩემს ბლოგზე შემოსვლას.

რა მოხდა ჩემს ცხოვრებაში ამ ხნის მანძილზე.

ბოლო პოსტი მიწერია თებერვალში და სადღაც ამ დროს ნელ-ნელა მიყვარდება ადამიანი, რომელსაც უკვე 2 წელია ვიცნობდი და მანამდე თავში აზრად არ მომსვლია თვალები გამეხილა…..

სექტემბერში ამ ადამიანს ცოლად გავყევი ❤ მპუუააააჰჰჰჰ :*

ოქტომბერში გავიგე რომ ბავშვი მეყოლება და მე და რამაზი სიხარულისაგან მიწაზე აღარ ვაბიჯებდით.

თუმცა სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა და დეკემბრის დასაწყისში სამწუხაროდ მომეშალა : (((((((
ტყუპები 😦

იმის მერე 6 თვე ექიმმა ამიკრძალა ფეხმძიმობა, რათა იგივე შედეგით არ დასრულებულიყო.

ასე გავიდა ჩვენი კარანტინიც :))))

ხოდა ახლა ვარ გათხოვილი და დაორსულებაზე ჩაციკლული მირაბელა : ))))

ხოდა კიდევ ამ თვეში Air Batumi -ში დავიწყე მუშაობა….

P.s. ხო, მართლა….რაც მე არაფერი მიწერია, ბლოგოსფერო დაიხვეწა და განვითარდა… ჩემ დროს ამდენი მოთხოვნები არ იყო :gigi: გაითვალისწინეთ, მე არ ვთვლი თავს მაინცდამაინც ბლოგერად. უბრალოდ მაქვს ჩემი პატარა ბლოგი, სადაც მინდა და დავწერ პირადსაც და თუ მინდა ზოგადსაც.  უფრო მეტად სხვის ბლოგებზე ძრომიალი მიყვარს და თუ ჩემთანაც ხანდახან შემოიხედავთ ძალიან კრიტიკულები ნუ იქნებით. ჩემს ჭიას ვახარებ :bis: :*

კატეგორიები:დღიური ტეგები:, , , , ,

Терпи, казак! Атаманом будешь!

თებერვალი 5, 2009 9 comments

 

Так говорила мне мама, когда заплетала своей маленькой дочке косички. Волосы у меня тогда были длинные и постоянно путались, поэтому терпеть приходилось много, так как оставаться в «казаках» не хотелось. Ведь, будучи ребенком, я думала, что плетение косичек – непременный ритуал в становлении атаманом.

Всегда завидовала терпеливым людям, поскольку сама особой терпимостью и сдержанностью, к сожалению, не отличаюсь.

А вот отдельные же особи нашего рода человеческого умеют сдерживать и контролировать все свои чувства: любовь и ненависть, боль и радость, страх и желание. Терпение – это потрясающая «штука». Только вот с этим надо либо родиться, либо в течение всей жизни культивировать в себе.

Терпение – это, наверное, главное для женщины. Главное для того, что бы быть счастливой. Нужно ждать. Нужно уметь ждать. Особенно, если дело касается мужчин.

Думаю, каждая из нас, когда-нибудь, обидевшись, не брала трубку телефона, не открывала дверь, в общем, делала все, что бы он начинал мучиться – где же ты, куда пропала и не разлюбила ли? С одной стороны, это кажется просто эгоистичными поступками распсиховавшейся женщины, но только тебе известно, чего это стоит на самом деле.
<!–[if !supportLineBreakNewLine]–>

Все время ты терпишь. Ведь только ты знаешь, насколько это сложно: не отвечать на ежечасные звонки, открывать дверь, чтобы забирать оттуда огромные букеты цветов, только после того, как, притаившись за шторкой, увидишь его, сидящего за рулем отъезжающей от твоего дома машины. Каждый раз, слыша знакомую мелодию телефона, ты знаешь, что это он. Сердце бьется с бешеной скоростью, будто тысячи молоточков одновременно ударяют по наковальням, да с такой силой, что уши закладывает. Руки так и просятся нажать на заветную кнопочку «принять вызов», чтобы уже, наконец, услышать его любимый голос, а вместе с ним – еще и кучу извинений в свой адрес, обещаний и всяческих других «сладостей».

Но нет, ты терпишь, выжидаешь, когда он просто не будет находить себе места, когда, наконец-то, поймет, что без тебя жизнь его абсолютно бессмысленна. Вот тогда-то ты и появишься, с наивной улыбкой заявив, что вместе с подругой уезжала к ней на дачу, а телефон… Он просто разрядился.

Эх, все это просто только на словах. В действительности же нужно быть просто железной, деревянной, каменной, чтобы заглушить все позывы мягкого женского сердца. Но иногда это бывает необходимо: нужно отказаться от многого, чтобы взамен получить все.

Мужчины, как правило, гораздо слабее женщин. Но, естественно, ни один в этом добровольно не признается. Да, собственно и зачем? Ты ведь и так знаешь эту, абсолютно прописную, истину.

Они слабые, не умеют принимать решений, а вот нам приходится все это время снисходительно терпеть. Мы ждем, пока он:

  • наконец уже познакомит тебя со своей мамой

  • предложит переехать к нему

  • подарит «в-о-о-н то колечко с малю-ю-ю-юсеньким таким бриллиантиком в два с половиной карата» и позовет выйти за него замуж.


Всего этого ты покорно ждешь.

Ждешь, потому что мудрость женщины заключается именно в этом – в умении выжидать, в умении «охотиться» на подходящий момент, как охотится лиса на зайца: выжидает, медленно подкрадываясь из-за кустов, чтобы внезапно, в один прыжок, схватить заветную добычу. Все мы – лисицы – хитрые, умные и мудрые.
<!–[if !supportLineBreakNewLine]–>

Говорят, мудрость приходит с годами. Думаю, что она не «приходит», мы ее сами развиваем. Просто со временем почти каждая женщина понимает, что никогда нельзя полностью открывать свои чувства мужчине, никогда нельзя оставлять его в полной уверенности, что он – самый-самый, единственный и неповторимый, просто принц из сказки, чудо, сошедшее с небес на землю, чтобы осчастливить тебя.
Помни: это не он делает тебя счастливой, а ты его. Один твой услужливый взгляд, одно прикосновение – просто праздник для него, такого несчастного, трусливого и нерешительного. Но для того, чтобы вести себя так: оставаться холодной и неприступной, в то время, когда внутри пылает огромное пламя любви, страсти и нежности – необходимо колоссальное терпение, которое ты просто обязана проявлять, если хочешь чего-то достичь.

Так было, есть и будет. Не даром гласит известная пословица: «терпение и труд все перетрут».

Обиделась.
Хотелось вообще плюнуть на складывавшиеся годами отношения и все закончить.

Потом, успокоившись, написала эту статью. Словно сама себя убеждала. И вот, сейчас, дописывая ее, сижу и думаю: наверное, мы женщины так устроены – сами придумаем проблему, сами ее раздуем, а потом сами же все и раскладываем по полочкам, да так, что любой логистик позавидует проницательности женского ума и мудрости женского сердца.

Я решила просто подождать, просто потерпеть, потому что знаю, что ни один казак еще не становился атаманом, если не умел покорно ждать, пока мама заплетет ему косу.

 

 

Автор: Станислава Ленина

ახალი წელი, როგორც ასეთი….

იანვარი 3, 2009 4 comments

თქმისაც კი მეშინია, მაგრამ მემგონი ეს მართლა ის შემთხვევაა, როცა ახალი წელი არ მაღიზიანებს 🙂

როგორც წესი, ყველას უყვარს ახალი წელი და ითვლება რომ ეს ერთ-ერთი ყველაზე მხიარული დღესასწაულია საერთაშორისო მასშტაბით… მე კი ასე არ ვფიქრობდი არასოდეს…

ყოველთვის მინდოდა შევხვედროდი ახალ წელს სადმე სახლიდან გარეთ, მეგობრებში, ან სულაც ძალიან ბევრ უცხო ხალხში, მაგრამ ჩემი ოჯახი საერთოდ  სხვა შეხედულებისაა ამ საკითხზე და მიხდებოდა 12 საათზე იძულებითი ღიმილი დამეყენებინა სახეზე, არც მერე მქონდა დიდი შანსი გარეთ გასვლის, იმიტომ რომ ასე გვიან გარეთ სულ მთვრალები დადიან, სად უნდა წახვიდე, ნეტა რა გინდა იმათთან, არ გირჩევნია შენთვის წყნარად დედასთან და მამასთან ერთად იყო? თითქოს საახალწლო გართობა სადმე მეგობრების წრეში მშობლების და ოჯახის არ სიყვარულს და არ პატივისცემას ნიშნავს 🙂 მაგრამ პატივს ვცემდი ყოველთვის დედასა ჩემსა და მამასა ჩემსა და  მთქნარებით ვხვდებოდი ახალ წელს 🙂

რაც შეეხება ჩემს პირად აზრებს და ფიქრებს… გამოუსწორებელი რომანტიკოსი ვარ და სულ მინდა რომ ჩემს ცხოვრებაში მოხდეს სასწაული… კინოებიდან ჩამენერგა წლების განმავლობაში რომ ეს სასწაული ახალი წლის ღამეს ხდება… თან ყოველთვის ჩემი რომანების კრიზისი ზამთარში იყო და ამ მხრივაც თავს ყოველთვის დათრგუნულად ვგრძნობდი… გვერდით არასოდეს  იყო ”ის ერთი” ადამიანი, ვინც მინდოდა… +1 მიზეზი ახალი წლის არ სიყვარულისათვის…

ასევე ვერასოდეს ვიგებდი, ვინ მოიგონა რომ საახალწლოდ თავმოყვარე ქართულ ოჯახში აუცილებლად 3-4 სართულიანი სუფრა უნდა გაიშალოს და ამისათვის წინა რამოდენიმე დღე საჭიროა ისტერიულად ათენებდე და აღამებდე სამზარეულოში… როცა ზუსტად ახალი წელი რომ შემოდის და ბავშვებს და კაცებს უხარიათ, ქალი გულში ფიქრობს  ეხლა ჩამაწვინა ჩემს თბილ და რბილ ლოგინში და დამაძინაო…

ამ წელს მარტო ვცხოვრობ… აქედან გამომდინარე ახალი წლის წინა დღეებში არ მომისმენია დედაჩემისგან  ადექი, ვიღას ძინავს ამ დროს, მილიონი საქმეა მოსასწრები…

31-ში მივიხედ-მოვიხედე… ოთახი მოვრთე საახალწლო წვიმებით, ფარდებზე რამოდენიმე წითელი ბაფთა დავამაგრე, მაღაზიიდან შემოვიტანე ხილი, ტკბილეულობა და 1 ბოთლი შამპანიური და ასე შეიქმნა ჩემს სახლში საახალწლო განწყობა…

საღამოს ტრადიციულად ვბანაობდი ხოლმე, ამ წელს შევჯექი ვირზე და რაკი ჩემებური ახალი წელი მინდოდა, ავდექი და ”დაუბანელი” შევხვდი ახალ წელს…

იმდენად დამაკმაყოფილა ამ რამოდენიმე ფაქტორმა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ 31-ში შემეძლო მქონოდა როგორც მხიარული ასევე რომანტიული საღამო, მე ავდექი და წავედი მშობლებთან და ძმასთან და კმაყოფილი შევხვდი 12 საათს ამ საყვარელ ადამიანებთან ერთად 🙂

კიდევ ერთი ფაქტორი, რაც დამეხმარა იმაში რომ მსიამოვნებდეს ეს ახალი წელი… შინაგანად აღარ ვარ დათრგუნული იმის გამო , რომ არსებობს ადამიანი, ვისი გვერდით ყოფნაც მენდომებოდა… ამ წელს ვარ თავისუფალი გულით და ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ თავს ამის გამო… მით უმეტეს იმის ფონზე, რომ გარშემო ჩემს სამეგობროში ყველას ამ პერიოდში დაეწყო საყვარელ ადამიანებთან ურთიერთობაში კრიზისი… და მივხვდი, რომ ეხლა ეს თავისუფალი მდგომარეობა ზუსტად ისაა, რაც მინდა.

ასევე გადავწყვიტე 5-ში გავიდე პლეხანოვზე და ჩემს საქმიანობას მივხედო… სახლში ჯდომის ეპოქასაც ვასრულებ…მაისიდან დღემდე საკმარისი პერიოდი აღმოჩნდა იმისათვის რომ დამესვენა… თუმცა ჯერ მაინც მაქვს გულში ადამიანებთან ურთიერთობის შიში…

არ ვიცი როგორ და რა იქნება, მაგრამ თავს კომფორტულად ვგრძნობ ამ ყველაფრის გამო…

კეთილი იყოს ეს ახალი წელი . . .

P.s. ოდესმე მაინც შევხვდები ახალ წელს  სადმე ოკეანის პირას, სადაც თბილა…  ყელზე გირლანდებით, თმებში ყვავილით, ხელში კი მოჰიტოთი სავსე ჭიქით შევხვდები ახალ წელს და ამ დროს უბრალოდ კომფორტულად კი არა, ბედნიერად ვიგრძნობ თავს…

120407-christmastree

საყვარელი :)

დეკემბერი 16, 2008 5 comments

1000-ჯერ რომ ვნახო, 1000-ჯერვე ვბჟირდები ამ საყვარელ ვინმესთან ერთად :))))))

Marlene Dietrich

დეკემბერი 5, 2008 1 comment

ბევრისთვის გერმანული ენა არც თუ სასიამოვნო მოსასმენია და ყურში უხეშად ხვდებაო ამბობენ… ჩემთვის ეს ასე არაა, გერმანული  მიყვარს… ის დახვეწილია და ყოველი სიტყვა სრული სიცხადით მოდის ჩემამდე, უზომოდ გამომხატველი ენაა…

აი ეს ვიდეო და სიმღერა ცოტა გრუზია 🙂 მაგრამ ნუ მიანც… ჩემი 8 წლის წინანდელი განწყობა გამახსენა ამ სიმღერამ… ასე მხოლოდ მაშინ ვიყავი პირველი სიყვარულის დაკარგვის მერე.. იმის მერე არც არავისთვის მდომებია ასე მემეღერა და ეს სიტყვები მეთქვა… :)))

Bitte geh nicht fort
Was ich auch getan
Was ich auch gesagt
Glaube nicht ein Wort
Denk’ nicht mehr daran
Oft sagt man im Streit
Worte, die man dann
Später tief bereut
Denn ich weiß genau
Ohne dich, da wär’
Jeder Tag so grau
Wär’ mein Leben leer
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bleibe nah bei mir
Gib mir deine Hand
Ich erzähle dir von dem fernen Land
Wo man keinen Zorn, keine Tränen kennt
Keine Macht der Welt Liebende mehr trennt
Wo die Sonne scheint fast das ganze Jahr
Wo die Rosen blühen schon im Januar
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geh nicht fort
Laß mich nicht allein
Wenn du mich verläßt
Stürzt der Himmel ein
Laß uns so wie einst
Stumm am Fenster stehn
Traumverloren sehn wie die Nebel drehn
Bis am Himmelszelt
Voll der Mond erscheint
Unsre beiden Schatten
Liebevoll vereint
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geht nicht fort, bitte geh nicht fort
Glaube mir, ich werd’ deine Sehnsucht stillen
Werd’ dir jeden Wunsch dieser Welt erfüllen
Werde alles tun, was ich hab’ versäumt
Um die Frau zu sein, die du dir erträumt
Du mußt mir verzeihen, ich beschwöre dich
Laß mich nicht allein, denn ich liebe dich
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geh nicht fort
Was ich auch getan
Was ich auch gesagt
Glaube nicht ein Wort
Denk’ nicht mehr daran
Oft sagt man im Streit
Worte, die man dann später tief bereut
Denn ich weiß genau
Ohne dich, da wär’
Jeder Tag so grau
Wär’ mein Leben leer
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort
Bitte geh nicht fort, bitte geh nicht fort

კატეგორიები:Mein Herz ტეგები:, ,

ფიცოოოოოოოო :)

დეკემბერი 3, 2008 2 comments

snapshot-of-me-6

გუშინ მოვიყვანე ლუხასგან…იმიტომ რომ ეს და ის მეორე დურა ძალიან გიჟები იყვნენ ერთად. მთელი გზა მოკვდა ინტერესით რა ხდებოდა, რითი მგზავრობდა და ფანჯრიდან იყურებოდა ყურებდაცქვეტილი, მერე მანქანის სალონი შეისწავლა და ბოლოს მოწყინდა ეგეც და კნავილი ატეხა, სადღაც კი ვიფიქრე ამ მძღოლმა არ მომისროლოს თავისი მანქანიდან ჩემი ფისოიანად თქო :user:

როგორც იქნა სახლში მოვედით და თავისი ნივთები დავულაგე და სათამაშო აქვე ოთახში დავუდე, მაგრამ პირველად ფეხსაცმელების კარადაში მემალებოდა, მემგონი ეშინოდა და ცოტა დავიძაბე… მაგრამ კატებს კარგი თვისება აქვთ, რომ არ დარდობენ ძველ სახლზე და პატრონზე დიდხანს და მეც აღარ მინერვიულია მერე, როცა დავინახე რომ ლოგინის გადასაფარებელს ეჩხუბებოდა თავისი პატარა თათებით 🙂 ან სულ დახტის უკვე, ან კრუტუნებს…

ღამე ერთად გვეძინა 🙂 ამომაცოცდა გულზე, მოკალათდა გემრიელად, ცხვირზე მაკოცა და მინაბა თვალები.. ესე ტკბილად გვეძინა 🙂 ეხლაც, ამას რომ ვწერ, აგერ მიზის მუხლებზე და კრუტუნებს და მათბობს და სულ არ იცის რომ მასზე ვწერ…

მიკალს 🙂

snapshot-of-me-5

კატეგორიები:დღიური ტეგები:, ,